پگاه دوستی، روانشناس، با اشاره به نقش پدربزرگ و مادربزرگ در مراقبت از کودکان، بهویژه در خانوادههایی که والدین شاغل هستند، گفت: حضور آنان میتواند نقش حمایتی و ارزشمندی در رشد کودک داشته باشد، اما لازم است مسئولیتها و حدود نقش هر یک از اعضای خانواده بهطور شفاف مشخص شود تا کودک با پیامهای تربیتی متناقض روبهرو نشود.
وی نخستین گام در تربیت هماهنگ کودک را توافق والدین بر اصول فرزندپروری دانست و افزود: پس از آن، بهتر است درباره موضوعاتی مانند ساعت خواب، تغذیه، استفاده از تلفن همراه، قوانین خانه و شیوه تشویق و تنبیه با پدربزرگ و مادربزرگ نیز گفتوگو شود. البته تفاوتهای جزئی در رفتار، تا زمانی که اصول اصلی خانواده حفظ شود، آسیبزا نخواهد بود.
دوستی درباره وابستگی کودک به پدربزرگ و مادربزرگ نیز اظهار کرد: رابطه عاطفی نزدیک با آنان میتواند به رشد هیجانی و احساس امنیت کودک کمک کند، اما والدین باید همچنان نقش اصلی و پایگاه امن فرزند را حفظ کنند و پدربزرگ و مادربزرگ نقش مکمل داشته باشند.
این روانشناس درباره لوس کردن کودک توسط پدربزرگ و مادربزرگ گفت: در چنین شرایطی، واکنش مناسب والدین، گفتوگویی محترمانه و شفاف همراه با تعیین مرزهای مشخص است، نه سرزنش یا برخورد احساسی.
وی هشدار داد که اختلافهای تربیتی و انتقال پیامهای متناقض به کودک، میتواند موجب سردرگمی، کاهش احساس امنیت، دشواری در پذیرش قوانین و افزایش رفتارهای مقابلهای شود. به همین دلیل، احترام متقابل و هماهنگی میان اعضای خانواده اهمیت زیادی دارد.
دوستی همچنین تأکید کرد که حتی اگر والدین زمان محدودی برای حضور در کنار فرزند داشته باشند، کیفیت تعامل با کودک از مدتزمان حضور اهمیت بیشتری دارد و نباید مسئولیت تربیت بهطور کامل به دیگران واگذار شود.
وی در پایان با اشاره به تفاوت نگهداری کودک در کنار پدربزرگ و مادربزرگ یا مهدکودک گفت: هیچیک از این دو شیوه ذاتاً بر دیگری برتری ندارد و آنچه اهمیت دارد، کیفیت روابط، ثبات قوانین و تأمین نیازهای عاطفی کودک است. همچنین کودکان با توانایی شناختی بالاتر، بیش از دیگران متوجه تناقضهای رفتاری بزرگترها میشوند و به گفتوگوی صادقانه و متناسب با سن خود نیاز دارند.
نظر شما